İllüstrasyon Deniz K.

21 Aralık 2025

En uzun gece…
Takvimde sadece bir gün.
Ama bazen yıllar sonra bile kulağıma aynı yerden fısıldayan bir an gibi.

Gecelerden korkarım. Çocukluğumdan beri.
Karanlıkta yönümü kaybedecekmişim gibi gelir.
Seslensem kimse duymayacak, duysam da karşılık gelmeyecekmiş gibi.
Belki de bu yüzden, gecelerle aram hiçbir zaman kolay olmadı.

Ama şimdi geceler değişti benim için.
Hâlâ korkuyorum; bu kısmı inkâr etmiyorum.
Ama artık gecenin yalnızlığını seviyorum.
Sessizliğini.
Kimsenin benden bir şey beklemediği hâlini.

Yazdığımda, çizdiğimde…
Kulaklarımda yalnızca kalemimin sesi oluyor.
O ses beni durduruyor.
Zamanı değil; beni.
Ve gece, ilk kez, bana ait bir yere dönüşüyor.

Gecenin gerçekten uzun olmasıyla, bana uzun gelmesi arasında bir fark var.
Saatler ilerliyor, bunu biliyorum.
Ama bazı geceler var ki, ilerlese de gitmiyor.
Benimle kalıyor.

Zaman da böyle.
Herkesin dakikası başka.
Benimkiler bazen hafif.
Bazen ağır.

En uzun gecede bunu daha net hissediyorum.
Işığın yeniden doğacağını bilmek yetmiyor.
Karanlığın içinden geçmeden hiçbir bilgi işe yaramıyor.
O sırada “geçecek” diyen seslere inanamıyorum.
Çünkü beklerken zaman, içimde genişliyor.
Belki de bu yüzden bazı geceler bitmiyor.

En uzun gece dışarıda değil.
Bunu artık biliyorum.
İçimde yaşanıyor.

Ve zaman…
Belki beni aceleyle bir yere götürmek için yok.
Belki sadece, olmam gereken yerde, biraz daha kalmama izin veriyordur.

Bu gece uzun olabilir.
Ama sonsuz olmadığını da biliyorum.

Deniz