İllüstrasyon Deniz K.

21 Aralık 2025

En uzun gece…
Takvimde sadece bir gün.
Ama bazen yıllar sonra bile kulağıma aynı yerden fısıldayan bir an gibi.

Gecelerden korkarım. Çocukluğumdan beri.
Karanlıkta yönümü kaybedecekmişim gibi gelir.
Seslensem kimse duymayacak, duysam da karşılık gelmeyecekmiş gibi.
Belki de bu yüzden, gecelerle aram hiçbir zaman kolay olmadı.

Ama şimdi geceler değişti benim için.
Hâlâ korkuyorum; bu kısmı inkâr etmiyorum.
Ama artık gecenin yalnızlığını seviyorum.
Sessizliğini.
Kimsenin benden bir şey beklemediği hâlini.

Yazdığımda, çizdiğimde…
Kulaklarımda yalnızca kalemimin sesi oluyor.
O ses beni durduruyor.
Zamanı değil; beni.
Ve gece, ilk kez, bana ait bir yere dönüşüyor.

Gecenin gerçekten uzun olmasıyla, bana uzun gelmesi arasında bir fark var.
Saatler ilerliyor, bunu biliyorum.
Ama bazı geceler var ki, ilerlese de gitmiyor.
Benimle kalıyor.

Zaman da böyle.
Herkesin dakikası başka.
Benimkiler bazen hafif.
Bazen ağır.

En uzun gecede bunu daha net hissediyorum.
Işığın yeniden doğacağını bilmek yetmiyor.
Karanlığın içinden geçmeden hiçbir bilgi işe yaramıyor.
O sırada “geçecek” diyen seslere inanamıyorum.
Çünkü beklerken zaman, içimde genişliyor.
Belki de bu yüzden bazı geceler bitmiyor.

En uzun gece dışarıda değil.
Bunu artık biliyorum.
İçimde yaşanıyor.

Ve zaman…
Belki beni aceleyle bir yere götürmek için yok.
Belki sadece, olmam gereken yerde, biraz daha kalmama izin veriyordur.

Bu gece uzun olabilir.
Ama sonsuz olmadığını da biliyorum.

Deniz

monoprint Deniz K.

19 Aralık 2025

Sabah yine erkenden uyandım. Uras, kalkacağı saatten bir saat öncesine alarm kuruyor. Alarm, bir saat boyunca her on dakikada bir çalıyor. Sesi tüm eve yayılıyor. Gece de acıkmış olmalı ki, alarm sesiyle senkronize olmuş gibi miyavlıyor. Uykumu alamadım.

Tüm gece bedenim uykuya teslim olmak isterken, zihnim sürekli uyanıktı; bana bir şeyler fısıldıyordu. Bazı dönemler bana bu sık olur. Belki benim gibi olan çok insan vardır, bilmiyorum. Ama kimseye bundan bahsetmediğim için şu an bu konuda kendimi yalnız hissediyorum.

Fısıltılar arttıkça dinlemeye devam ettim. Dinledikçe daha da arttı ve sabah, işte başta anlattığım o malum alarm sesine teslim oldum.

Bugün yapmak istediğim sanat pratiğine odaklanmak istiyorum. Erkan’la konuşmalıyım. Sanat mentörüm olarak atadık kendisini. Onun bilgi birikimi ve deneyimi benim için çok kıymetli. Erkan’ın çeyreği kadar sanat pratiği olmayan ama etrafta çok daha yüksek sesle var olan insanlar var. O ise hem mütevazı hem de gerçekten donanımlı. Onunla tanıştığım için kendimi şanslı hissediyorum.

Tabii çizdiğim arkeoloji kitabı, yeni anlaştığım Bach Çiçekleri adlı kitap ve sıraya girmiş, sözleşmesini beklediğim İznik kitabı da beni bekliyor. Bunun yanında atölyede ders yaptığım onca çocuğum, ailem için ayırmam gereken zaman ve tabii ki şu an en renkli odağım olan blog sayfam…

Yapacak şey çok, zaman az.

Bazen bu yüzden, 44 yaşıma doğru ilerlerken yapmak istediklerimi zamanla örtüştürmeye çalışıyorum; ama ayakları açıkta bırakan bir yorgan gibi, zaman yine yapacaklarımı açıkta bırakıyor.

Kimin ne zaman öleceği tabii ki belli değil ama en azından ben, ben olmaya başladığım bu dönemde ölmeyeyim yahu.

Deniz K.

illüstrasyon Deniz K.

Ben bir taşım.
Sertliğim sorulmaz, yerim bellidir.

Karacadağ’ın eteklerinde, kır çiçekleri arasında yaşarım.

Kır çiçekleri rengârenktir. Güneşi sırtlarına aldılar mı, değmeyin keyiflerine. Onların varlığı, renklerini üzerime yansıtır. Renklerle tanışmamı onlara borçluyum. Ama çiçekler benim varlığımdan habersizdir. Onlar güneşle oynaşır durur; bense aralarında, olduğum yerde durup kalırım. Ne uzarım, ne kısalırım.

Beni kırmanız için büyük bir güce sahip olmanız gerekir.
Şu ana kadar Karacadağ’da benden daha güçlüsü çıkmadı karşıma.

Kış geldi.
Buralarda kış sert geçer. Karacadağ’ı beyaz bir örtü sarar. Ben de o örtünün altında düşünür dururum.

Yine soğuk bir kış günü, karlar üzerimi bir örtü gibi sarmışken, yanımda toprağı tüm gücüyle delen bir çiçekle karşılaştım. Kimdi bu? Benim kadar sert olmalıydı. Bu kara kışta, üzerinde karışlarca kar varken, toprağı delerek nefes almaya çalışan bir çiçek…

Günlerce izledim onu. Toprağı delmeye çalıştığı anları, toprakla savaşını, var olmaya çalışını…Topraktan çıkardığı tomurcuğunu görene dek, neyle karşılaşacağımı bilmiyordum.

Yüzünü kaldırdı ve bana doğru uzandı boynu.
Nasıl olabilirdi?
Bembeyaz, narin bir çiçek… Bu sert toprağı delip geçerek Karacadağ’ın tepesinde, yalnız başına duran benim yanımda açabilirdi.

O narin ve kırılgan görüntüsünün ardında, benim gibi sert bir ruh taşıdığı belliydi.

Hiç konuşmadık.

Tüm kış, dondurucu soğuğa benim yanımda direndi. Günler geçti: kar fırtınaları, çetin soğuklar, karanlıklar… O yanımda dimdik ayaktaydı. Güzelliği ve direnci beni ona hayran bıraktı.

Aylarca izledim onu.
Kış, artık yalnızca soğuk değildi.

Sonra üzerimizdeki örtü erimeye başladı. Yüzeyim güneşle temas etmeye başladığında anladım. Başını öne eğmişti. Yanımda tüm kışı dimdik geçiren o narin çiçeğin güzelliği solmuştu.

Gideceğini o an anladım.
Gözlerini kapatmadan önce,
“Dur… Sen de kimsin?” dedim, giderken.

Yorgun gözleriyle bana doğru uzattı bakışlarını.
“Adım kardelen,” diye fısıldadı sessizce.
Ve derin bir uykuya dalmış gibi kapadı gözlerini.

Herkes varken, o yoktu.
Kır çiçekleri yine güneşle oynaşıp etrafı renklendirirken, kardelenim çoktan uykuya geçmişti.

Ey kardelen…
Ben hâlâ buradayım.
Taşa gölgen düştü bir kere.

Şimdilik hoşça kal.

Deniz K.